Realnost Rezolucijâ

Srbijanske elite koje se od realnosti nedefinisane teritorijalnosti brane eksplicitnim pretnjama i mitopoetičkim frazama (a očajničkim usvajanjem novih Rezolucija) očito ne razumeju da neprimerenim jezičkim konstruktima samo iscrtavaju granice autarhične zajednice koja ne korespondira sa realnošću. Posebno, ne korepsondira sa agendom problema koje kao prioritetne definiše medjunarodna zajednica: problemi globalne bezbednosti i terorizma, energetski i problemi globalnog zagrevanja, imigranti…Neprimerenim jezikom Rezolucijâ srbijanske elite fabrikuju vlastitu stvarnost, podstičući iznova napetost koja rezultira konstantnim potiranjem potreba i interesa gradjana Kosova. Kako Albanaca, tako i Srba.

Jezik kojim su pisane Rezolucije (u dubljim slojevima se iščitava paranoja: strah i/ili prezir) nameće dilemu: da li je Srbija paradigma ne/mogućnosti primene evropskih standarda institucionaliziranog življenja i u kojoj meri je prisutna svest da jezički konstrukti i na simboličkoj i na praktičnoj ravni odslikavaju kapacitet razumevanja političko-ekonomskog konteksta i odnosâ moći: kapacitet razumevanja realnosti?

Jezički konstrukti i političke poruke Rezolucijâ se temelje na bazičnom nerazumevanju činjenice da decidno odbacivanje dijalogičnosti i reciprociteta znači potiranje deklarativno iskazane spremnosti za pridruživanje zajednici evropskih država. Dijalog i tolerancija su pretpostavke političke, ekonomske, kulturne integracije zajednice evropskih naroda. Mitopolitičke strukture koje prethode jeziku, danas nisu model komunikacije i uključivanja, već pre (samo)isključivanja iz javnog prostora komunikacije i saradnje. Jezik koji ne razume međunarodna zajednica priziva vlastitu izglobljenost iz istorije i evropskih tokova, budući da komuniciramo jezičke (i političke) sadržaje koji ne pretpostavljaju odgovornost prema Drugom i koji nose elementarno nerazumevanje činjenice, da je osnova naše slobode - iskustvo Drugog. Albanci kao srbijansko Drugo, postaju simptom zajednice koja ustanovljava poduhvat vraćanja (“iskonske teritorije”) kao vrhovni patriotski zadatak. Nemoć dekontekstualizacije koja Srbiju virtualno i usprkos realnosti, definiše kao Omfalos (pupak sveta) na svetom Ovde i Sada, očituje se kroz marginalizaciju dehumanizovanog i prezrenog Tamo. Tamo gde Albanci kao srbijanski alter ego obitavaju u sferi egzotično mračnog, nerazumljivog i stranog. U sferi estetizovanog fašizma. Jezičkim konstrukcijama kojima se prihvatanje realnosti nezavisnog Kosova proglašava “nelegitimnim, protivpravnim i nevažećim” Srbija još jednom pravi oštar otklon od evropskih emancipatorskih tradicija fabrikujući sopstvenu realnost. Realnost Rezolucijâ.

Jezički konstrukti Rezolucijâ su lingvistička legitimacija počinjenih zločina. U evropski registar Srbija upisuje topografiju zločina, a realnosti i zločinima počinjenim na Kosovu usprkos, poništavaju se i stavovi sadržani u Rezoluciji o pridruživanju EU kojim se Srbija obavezuje da će na tragu ispunjenja svih međunarodnih obaveza da »privede pravdi sva lica osumnjičena za zločine počinjene tokom oružanih sukoba u periodu od 1991. do 2000. godine«. Višeznačnost i relativizacija su podrazumevani: ono što je nedopustivo manjinama u Srbiji (u Vojvodini i Sandžaku), je prirodno kao pretnju uputiti medjunarodnoj zajednici, a tiče se prava Republike Srpske da se priključi matici. Na korak od lingvističke legitimacije zločina je istorijska neumitnost definisanja Srbije kao zajednice usamljenih a Istoku okrenutih branilaca, sa predzidja hrišćanstva.

Kako do »evropske lične karte«: Evropa je paradigma mnogostrukosti, paradigma potrage za modusima prevladavanja napetosti koje proizvode interakcije brojnih etničkih, političkih, verskih, kulturnih, jezičkih aktera. Usvajanjem Rezolucijâ o KiM srbijanske elite su svesno odbacile napor ka raščaravanju Srbije, a potvrdile privrženost ekskluzivističkoj mentalnoj matrici čuvajući očajnički distancu tutora spram kosovskih Albanaca. U perspektivi beogradskih elita nisu samo Albanci sa Kosova nevidljivi i prezreni. I fizički i simbolički. Nevidljivi i prezreni su i Srbi sa Kosova. Njima se kao panaceja nudi nacionalizam (ali, dobri) i obožavanje idola tribus. Srbijanski iskustveni registar teško prepoznaje i još teže prihvata stvarnost: idoli plemena i mitopoetika su realnost Rezolucijâ koje srbijanske elite pozicionirajući se pred predstojeće izbore, upućuju domaćem biračkom telu. Međunarodna zajednica razume i prihvata korpus regula koje objedinjuju temeljna prava čoveka i građanina, slobodu i demokratiju. Regula koje prepoznaju pravo na različitost i uvažavanje Drugog. Koje dozvoljavaju preformulaciju prosvetiteljskog Cogito, ergo sum u Mislim, dakle mislim Drugog. I koje na koncu, otvaraju prostor izgradnje evropskog identiteta.

U Novom Sadu, 23. jula 2007.

Srbija: strategije privida i septembarska agenda
Vlada Republike Srbije: kontinuitet, pomirenje, reforme
11. jul 2008: da li će Ivica Dačić i Boris Tadić zajedno kleknuti u Potočarima?
Sužena vizija evroreformskih snaga
Politički karneval sankilota: Kosovo u paralelnoj dimenziji stvarnosti
Evroatlantske perspektive Srbije: inaugurisanje samodosuđene izolacije
Kada će Ištvan Pastor postati predsednik Srbije?
Srbija 2007: godina političke hibernacije
Parafirana neutralnost
Suspendovana stvarnost
Evroatlantske integracije: lažne dileme
NATO: mapa puta
Panslovenske ili evroatlantske integracije
Realnost Rezolucijâ
Građanin bez imuniteta
Akviziteri naše nesreće
Zatočenici savesti
Falsifikovanje građanskih vrlina
Dan Evrope, a u Srbiji
Srbija i Kosovo: ka izgradnji novog evropskog habitusa
Srbija: država suvišnih građana
Simbolička kompenzacija
Srbija: evroatlantske perspective
Srbija u vakuumu
Pobedonosni gubitnici
Izborne kolone: slucaj Vojvodina
Pred licem nepravde „novog“ Ustava Srbije
Site building ..SIMIJ..